لا وَحْدَةَ وَ لا وَحْشَةَ أوْحَشُ مِنَ الْعُجْبِ . « 1 » تنهايى و وحشتى وحشتناك‌تر از عُجب نيست . سَيِّئَةٌ تَسُوءُكَ خَيْرٌ عِنْدَاللَّهِ مِنْ حَسَنَةٍ تُعْجِبُكَ . « 2 » آن بدى كه تو را بدحال كند و بيازارد ، در پيشگاه خدا بهتر است از حسنه‌اى كه تو را به عُجب آورد . اى پسر در جهل ماندى تا ابد * چون ندانستى ز اسرار صمد رد كنى مرد خدا را در جهان * لاجرم گيرد به مرگت اين لسان واى بر آن كس كه او را رد كند * بيخ اسرار دل خود را كَند اى ز نادانىّ خود حيران شده * همچو گمراهان سرگردان شده حيف اوقاتى كه دارى در جهان * مىروى زينجا به صد حسرت بدان تو يقين كه دوست را نشناختى * زان جهت نقد تنت درباختى اين جهان بهر تو پيدا آمده * واندر او صد شور و غوغا آمده ديدهء معنى تو دارى درنگر * تا شوى واقف ز حالات بشر صورت خيرالبشر همراه توست * عرش اعظم نيز منزلگاه توست اندر اين عالم وجود كاملى * بلكه بهتر از جميع حاملى تو دُر درياى سرّ داورى * بلكه روشن‌تر ز شمع خاورى تو به دنيا بهر كارى آمدى * اندر او مقصود يارى آمدى اين جهان بشناس و رو از وى برون * تا نيفتى اندر اين غرقاب خون ( عطّار نيشابورى )

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 69 / 315 ، باب 117 ، حديث 18 ؛ الأمالى ، شيخ طوسى : 182 ، حديث 305 . ( 2 ) - نهج البلاغه : حكمت 46 ؛ بحار الأنوار : 69 / 316 ، باب 117 ، حديث 25 .